6. sep, 2015

eerste blog

Zondagmiddag na de laatste marathonvlucht. Limoges stond namelijk nog op het programma, de cup van de vallende bladeren zogezegd. Dit is voor de meeste hokken een brug te ver en dit is volledig te begrijpen. Het is wederom een leuk maar zwaar seizoen geweest voor de meeste marathonliefhebbers onder ons. Lange dagen wachten voor onze accomodatie en hier en daar een zondagochted doorklokken. De verliezen onder de oudere overnachtduiven viel best mee en is weg te schrijven als natuurlijke selectie. Tot de laatste vlucht van het vliegprogramma van de afdeling was ik nog geen enkele driejarige duif kwijt. Toen kwam de laatste Bergerac en verloor ik er ineens twee van de beste duiven. Even pijnlijk, vergeten en weer doorgaan met de rest van de ploeg. Na Bergerac alles laten versloeren en de duiven af en toe los voor een training. De rui was al behoorlijk ingevallen en de motivatie bij mij ver te zoeken. De kampioenschappen werden verdiend en zeer tevreden werd er een tijdje teruggekeken. Toch nog een duif klaargemaakt voor Limoges en ze vloog nog een 31e in de afdeling. Een leuk toetje van een zeer geslaagd seizoen. Bij de jonge duiven heb ik twee ploegen en na drie vluchten van groep 1 nog geen duif verspeeld. Groep twee zal op de taartvluchten deelnemen. Nu op naar de vele feestelijke prijsuitreikingen en vooral richten op stof tot schrijven. Dit is de opening en van week tot week zal ik bedenken wat ik kwijt wil over mijn systeem of andere postduiven gerelateerde gebeurtenisen.