21. nov, 2016

Aanfluiting

Vroeger toen ik een klein jochie was wilde ik graag een keer een eerste prijs winnen in de vereniging in Franeker tegen de gevestigde orde. Ik had drie duifjes en daar vloog ik best aardig mee. Mijn favoriet was de “200” en ook de “194” was een prachtduif. Ik had ook een bonte, maar die kwam altijd veel te laat. Ook al kwam hij te laat, ik vond dat niet erg en was blij als hij weer thuis was. Ik had een klein korfje waar mijn drie duiven precies in konden. Mijn vader had een dubbele korf en speelde soms wel met twintig duiven tegelijk. Samen fietsten we dan naar het clubgebouw op vrijdagmiddag en voor mij was dat een prachtig moment. Van ouwe Vellinga kreeg ik altijd een gulden om een glas cola te kopen en hij leerde me hoe ik moest slaan als ik ruzie zou krijgen. Prachtige karakteristieke man. Afke had altijd heerlijke gehaktballen klaar in de jus en er werd gelachen en uiteraard een biertje gedronken. Vervlogen tijden, maar prachtig om aan terug te denken. Toen ik ouder werd en ging studeren liep ik elke vrijdag langs het huis van oude Vellinga en zwaaide naar hem of we gingen even bij de duiven kijken of een praatje maken over de duiven. Op een gegeven moment werd Vellinga ziek en riep hij me zoals wel vaker naar binnen op vrijdag en stond met een tegeltje in zijn hand van “de duivenmelker”. Dat moet jij hebben, zei hij, anners wut et toch weg (ons Franeker taaltje). Niet lang daarna overleed Vellinga en ik heb het tegeltje altijd bewaard.

Aan het eind van mijn eerst seizoen moest er ook geselecteerd worden en eigenlijk moest de bonte er uit zei mijn vader. Wat vond ik dit toen een vreselijke man, want mijn bonte moest toch blijven. Uiteindelijk mocht de bonte gelukkig blijven en is hij nog heel vaak veel te laat thuisgekomen. De bonte was niet de slimste, maar het was wel mijn bonte en dat was mooi.

Toen ik zo jong was keek je op tegen mensen die eerste prijzen speelden van een hele afdeling. Dat leek mij ook wel wat en ik droomde er regelmatig over. Later werden die dromen omgezet tot een Nationale overwinning, dat zou toch fantastisch zijn. Ik stelde me al een kolkende zaal voor waar ik mijn ereprijs mocht gaan halen. Het is immers het hoogst haalbare podium. Dit jaar was het dan zover. Ik mocht mijn prijs voor de eerste Nationaal gaan ophalen op de najaarsbeurs in Houten. Meneer F Boewalda hoor je dan door de speaker……. Hoofdschuddend ben ik maar naar het podium gelopen en heb mijn prijs, waar ik uiteraard evengoed trots op ben, opgehaald. Ik kreeg dit jaar meer handen op elkaar toen ik een rollade won in de B poule van de club dan op die dag. Het NPO moet zich diep schamen!! Het verleden heeft bewezen dat dit niet werkt, om 10 uur op zondagmorgen een huldiging gaan organiseren, wie bedenkt het??? Er is toch niet voor niets de laatste jaren een speciale avond voor georganiseerd, dat is wat de mensen willen. Helaas is het zo gelopen en gelukkig nemen ze me de ervaring niet af van het geweldige moment dat ik thuis beleefd heb, maar ik had me van de huldiging net even iets meer voorgesteld. Jammer, gemiste kans nieuw bestuur….. Succes met evalueren en hopelijk komen jullie tot dezelfde conclusie. Toch denk ik dat oude Vellinga het vast mooi heeft gevonden als hij het heeft kunnen zien….